Sprookjeswereld

1:25 PM 0 Comments

Jarenlang heb ik geroepen dat ik geen kinderen wilde. Voornamelijk omdat ik begin twintig en egocentrisch was, zoals de meeste mensen van die leeftijd. Maar deels ook omdat ik me afvroeg of het in de huidige tijd nog wel verstandig was om kinderen op de wereld te zetten. Een steeds meer verhardende maatschappij, smeltende poolkappen, terrorisme; bepaald geen idyllische omstandigheden om nieuwe wereldburgers in groot te brengen. Maar goed, die eierstokken gaan toch rammelen op een gegeven moment en als je dan ook nog tegen een leuke natuurkundige aanloopt, zit je binnen de kortste keren met een dikke buik in Amerika. Gaat heen en vermenigvuldigt u, luidt tenslotte het gezegde.

Inmiddels hebben wij met twee Terroristen aardig bijgedragen aan de overbevolking van de wereld. Ter compensatie voor onze hormonale driften proberen wij hen op te voeden tot fatsoenlijke mensen. Eerlijk zullen we alles delen, gij zult niet stelen en niet moorden. Alle mensen, blank, zwart, groen, geel of paars zijn gelijk en je mag verliefd worden op en trouwen met wie je zelf wilt. Behandel een ander zoals je zelf behandeld wilt worden. Zorg voor elkaar en voor de aarde. Omdat het leven mooi is en de wereld een bijzondere plek.

Maar hoe geloofwaardig ben je als ouder nog, als er zomaar vliegtuigen uit de lucht geschoten worden? Als er honderden mensen worden afgeslacht in de Gazastrook? Als blijkt dat er over 20 jaar misschien geen ijs meer is in Groenland? Hoe vertel je je kinderen dat er bijna 300 onschuldige mensen midden in de lucht zijn ontploft omdat een stel idioten van mening was dat hun belang groter was dan dat van anderen? Ik ben al een tijdje volwassen, maar begrijp het zelf niet eens en vraag me bovendien af of de wereld eigenlijk wel die mooie plek is die ik de Terroristen voorspiegel. Hoe overtuig je je kroost van de goedheid van de mens, als je er zelf aan begint te twijfelen?

Ik ben niet angstig aangelegd, maar zo langzamerhand word ik van de buitenwereld wel een beetje bang. Kan ik ‘s avonds nog wel zonder pistool onder mijn kussen naar bed? Kan ik nog wel een vliegreis boeken zonder dat ik van tevoren mijn testament heb opgemaakt? Moet ik alvast beginnen met het hamsteren van ingeblikt voer, voor als die Derde Wereld Oorlog uitbreekt? Stiekem ben ik de laatste tijd extra blij met onze emigratie naar de Achterhoek. Want als de Russen komen, zit ik op het platteland misschien nog even veilig. Ik geloof wel dat ik maar alvast begin met het graven van de schuilkelder.

Ons landgoed is een bubbel. Een oase van groen, rust en vrede. Een weekje Journaal kijken en het is alsof we in een sprookjeswereld leven. Terwijl er een trein met lichamen door de Oekraïne rijdt, fotografeer ik de hertjes in mijn tuin. De Terroristen plukken het fruit uit de bomen, terwijl er niet eens zo heel ver weg kinderen honger lijden. Ik klaag over spierpijn na het grasmaaien, terwijl andere mensen niet eens een huis hebben. Op z'n zachtst gezegd een vreemde paradox. En toch sluiten we iedere dag af met Jip & Janneke en gaan de Terroristen naar bed in de volle overtuiging dat de wereld een paradijs is. Want alleen dan kunnen papa en mama rustig slapen.

Toch ben ik blij dat ik heb geluisterd naar het klepperen van mijn eierstokken. Want als ik naar de Terroristen kijk, zie ik al wat mooi en goed is. En laten we niet vergeten dat, naast alle ellende, die hertjes en dat zelfgeplukte fruit er ook écht nog wel zijn. Maar het zou zo prettig zijn als iederéén daarvan kon genieten. De wereld is heus een mooie plek. Maar zullen we elkaar dat dan allemaal gewoon eens gunnen? Misschien dat kinderen hun ouders dan ook ná de Jip & Janneke tijd blijven geloven als ze zeggen dat de wereld mooi is en de mensheid goed. Dat zou een hoop oorlog en rokende puinhopen schelen.


0 comments: