Op de barricade

10:24 AM 0 Comments

Toen ik een jaar of vijf was, liet mijn moeder me eens een test maken in de Opzij. Die test moest bepalen hoe het zat met je feministische instelling. Aangezien mijn moeder hoogstpersoonlijk haar bh’s verbrand heeft op de barricades in de jaren ‘70, was het voor haar van groot belang dat ze haar feministische genen had doorgegeven aan haar enige dochter. Ik kan me nog slechts één vraag herinneren: ‘Wat zou je doen als je in een donker steegje belaagd wordt door een opdringerige man?’. Na er even over nagedacht te hebben, besloot ik dat ik het waarschijnlijk het beste zou zijn om de man in kwestie een ferme trap in zijn ballen te geven. Mijn moeder knikte goedkeurend en legde de Opzij weg. Missie geslaagd.

Ondanks dat ik als kleuter al groot voorvechter was van de vrouwenrechten, heb ik wel geleden onder mijn moeders feministisch regime. Ik mocht geen Barbie, want dat was seksistisch. De lakschoentjes die ik zo graag wilde hebben waren uit den boze en mijn ouders hebben jarenlang complimenten gekregen over hun leuke zoon, aangezien ze mijn haar in een bloempotkapsel knipten en me alleen maar ribfluwelen tuinbroeken aantrokken. Ik denk dat ik een klein trauma heb opgelopen van het negeren van mijn meisjesachtigheid. Dat is waarschijnlijk de reden dat ik in het wit getrouwd ben, precies 9 maanden daarna mijn eerste Terrorist baarde en er altijd een grote collectie bh’s op na heb gehouden. De Dolle Mina’s zouden er geen goed woord voor over hebben.

Toen ik te horen kreeg dat Terrorist nr. 2 een meisje zou zijn, was ik dan ook verheugd. Eindelijk zou ik al die jaren van opgekropte roze verlangens kunnen botvieren op mijn eigen dochter. Moedeloos moest manlief aanzien hoe het huis zich vulde met piepkleine roze jurkjes, schoentjes met strikjes en gebloemde lakentjes. Dreigend verkondigde ik dat Terrorist nr. 2 net zoveel Barbies mocht hebben als ze zelf wilde en dat we absoluut, onder géén voorwaarde, ooit haar haren kort zouden knippen. Toen de bevalling zich aandiende sleepte manlief braaf een hele koffer met suikerzoete pakjes en roze teddyberen mee naar het ziekenhuis. Je kunt tenslotte als vrouw je leven niet beginnen zonder iets om aan te trekken. Wat er ook gebeurde, mijn dochter zou stylish de luiers in gaan.

Inmiddels is Terrorist nr. 2 bijna 2 jaar. En heb ik moeten accepteren dat ik de enige vrouw in huis ben. Af en toe strijk ik mistroostig over de stapel jurkjes in haar kast, terwijl ze buiten met haar grote broer door de modder rolt. De babypop die ik wanhopig in haar armen probeer te drukken, wordt per direct verwisseld door een compleet wagenpark aan auto’s en als het buiten te erg regent om in een boom te klimmen zit ze in de huiskamer vergenoegd gereedschap te bouwen van Duplo. “Kijk mama, mooie hamer!” roept ze dan stralend, terwijl ik snikkend de haren van haar poppen kam, die ze ergens achteloos in een hoekje heeft gesmeten. Ik heb mijn hoop om oma te worden inmiddels compleet op Terrorist nr. 1 gevestigd, want met de moedergevoelens van zijn zusje is het droevig gesteld.

Verhuizen naar een plek met een heel bos aan bomen om in te klimmen en verscheidene modderpoelen als het geregend heeft, blijkt dan ook niet goed te zijn voor het stimuleren van mijn dochters vrouwelijkheid. Waar ik haar tot voor kort af en toe nog wel in een jurk gehesen kreeg, weigert ze nu pertinent. “Nee, ga weg mama!”, gilt ze iedere ochtend bij het aankleden. “Ik wil geen jurrek!”. Toen ik haar laatst in de kamer van Terrorist nr. 1 aantrof, waar ze bezig was stiekem haar rok te verwisselen voor een broek van haar grote broer en ze later die middag een arsenaal autootjes parkeerde in haar poppenhuis, heb ik het maar opgegeven. Over drie weken is ze jarig, maar ik denk dat ik dat speelgoedkeukentje wel op mijn buik kan schrijven. Misschien moeten we haar een werkbankje geven, dan kan ze fijn mee klussen met manlief en mijn vader. Ze moet eigenlijk ook nog naar de kapper binnenkort, maar ik denk dat ik me het geld bespaar en gewoon mijn moeder een bloempotkapseltje laat knippen. En die droom om over een paar jaar samen haar eerste bh’tje te gaan kopen, zal ik maar helemaal loslaten. Weliswaar zijn er weinig barricades meer om op te klimmen, maar op onze zelf aangelegde houtwal kun je vast ook prima bh's in de fik steken.

Overigens heeft Terrorist. nr 1. er regelmatig flink de zeik over in dat hij niet van die mooie jurkjes heeft. Misschien dat ik de rollen gewoon omdraai. Ik denk dat mijn moeder nog nooit zo trots is geweest.


0 comments: